شربتی خواهم که نوشم تا سحر خوابم کند             تا  نسیم   صبح   غافل   باز   بیدارم  کند

بی گمان برخود نبالد آن که در رفتار  خویش             دیده ام  گریان  ببیند  خانه  بردوشم  کند

بلبل   نیکو  مرام      خوشدل     آهوپرست             چشم مادیدست وخواهد تا که‌گلزارم کند

خرمن  عشقش  زنم آتش  به   پندارم  ولی             آن  سیاوش کی بسوزد شرم بر رویم کند

گر فزون آید شمار   روز   و   شبهای   فراغ             فکر  دیداری  نشاید  بر  دلش   جایم  کند

آن یکی ‌گفتی که‌ مهجورش بدار از کوی ‌خود           بر  دلش  فالی   زند   از  دور  پیدایم   کند

پرسدش   صاحب  ندا  اسباب  این  دیوانگی          گوید  آن  خال  رخش بی دانه در دامم کند

ترسم آن روزی رسد تا  چرخ ‌گردون حاصلی             بهر   دنیایم   نخواهد  تا   ابد   خارم   کند

سر   پنهان   ضمیرم   را   هویدا    کن    صنم

تا کجا عاشق بدین سان مست و رسوایم کند

 ...عاشق...

 

/ 1 نظر / 15 بازدید
حامد

سلام رفیق البته اصل محتوا هست و اینا ولی همونطوری که گفتم این شعرها، مشکل قافیه دارد. «خوابم» با «بیدارم»، «بیدارم» با «دوشم»، «گلزارم» با «رویم»، «پیدایم» با «دامم»، «دامم» با «خارم» و «خارم» با «رسوایم» هم قافیه نیست. «م» هایی که در آخر این کلمات آمده، ردیف هستند نه قافیه. در این غزل، فقط ابیات سه و چهار و پنج، هم قافیه هستند. یعنی کلمات «رویم» و «جایم» و «پیدایم».